Van luxe hotels tot je thuis voelen op het plattenland
Na Hong Kong landden we op Java, in Surabaya. Een stad die niet meteen met bezienswaardigheden komt aanzetten, maar wel met verrassingen om elke hoek.
Bayu wachtte ons op bij de aankomst: onze taxichauffeur, vertaler en een hele aardige jongeman. Hij maakte de start in Indonesië een stuk makkelijker. Er was gedoe met mijn visum, want ik blijf langer dan 30 dagen in Indonesië. Dat komt vast wel goed, al wordt het papierwerk net iets spannender dan ik had gehoopt.
We verbleven drie nachten in het super luxe Bumi hotel. Na de hostels met kraakbedden voelde dat als een sprong naar een andere wereld: een marmeren badkamer, schone witte handdoeken en een bed waar je niet met je knieën tegen de muur stoot. Een flinke cultuurshock, maar eentje die ik met plezier onderging. Het eten in het hotel was daar het bewijs van: uitgebreid, rijk gevuld, en een ontbijt waar je de hele ochtend niet meer aan denkt.
Bij een standbeeld vlak bij ons hotel zagen we kittens. Een van ons had kattensnoepjes meegenomen, en binnen tien minuten zaten we midden in een kleine kattenfamilie die ons volledig in de hand had. Surabaya liet zich van zijn schattigste kant zien, en wij hebben die kant met liefde toegelaten.
Eenmaal gesetteld gingen we op pad. Mijn reisgenoot, die hier al heel vaak is geweest, nam ons mee naar het Italiaanse restaurant Bowie. Leuk voor mij, want mijn moeder is een grote fan van David Bowie en zij draaiden er zijn muziek. Het eten was niet typisch Indonesisch, maar het was een fijne plek om te zitten, ook al ligt het in een mall, en daar krijg ik echt kriebels van. We aten er charcuterie en dronken lekkere wijnen. Bayu had nog nooit in zijn leven wijn gedronken, en ik vond het zo mooi om zijn reactie te zien.
De volgende dag gingen we naar twee begraafplaatsen. Eerst een grote, bekende katholieke begraafplaats, goed onderhouden, met namen op de grafstenen. Daarna een moslimbegraafplaats, waar je niet kunt zien wie waar ligt en je op je gevoel moet afgaan. We kochten bloemen en water en strooiden dat over de graven. Hier lag familie van een van mijn reisgenoten, dus het was best emotioneel. Een stil moment midden in de drukte van de stad, en een plek die lang bij me bleef hangen. Het contrast tussen de twee was groot.
In hotel Bumi kon je ook heerlijk eten. We lunchten er een paar keer. Ik bestelde jukut cantok (geblancheerde groenten met gebakken tofu, tempeh en longtong met pindasaus), en een keer een hele lekkere soto.
Mijn reisgenoot dacht ons te plezieren met een bezichtiging van de grootste mall van Oost-Azië. Daar doe je mij geen plezier mee. Dus even op mijn tanden bijten tussen de galmende geluiden en schreeuwende kinderen. Gelukkig hadden we meer opties, en belandden we bij het sjieke Resto Nine. We bestelden een Barolo van 88 euro, gevolgd door een Balinese sparkling dessertwijn, en daarbij een wagyu steak. Heerlijk, al is die niet bepaald Indonesisch.
Tussendoor pakte ik een facial, ging ik lekker zwemmen en genoot ik van de rust in het hotel.
Aan het einde van ons verblijf in Surabaya reden we met de auto naar Malang. In Rainbow Village zagen we de kleurrijke muurschilderingen die de wijk zijn naam geven. Kedai Pipir Lepen ligt verscholen tussen de bomen, aan een kabbelend riviertje. Om er te komen moet je eerst door een grot klauteren, en dat maakt de weg er alleen maar mooier op. We kregen lekkere voorgerechten zoals acar kuning, pansit goreng en Indonesische bignets, een soort samosa. Als hoofdgerecht kwam er witte rijst in bananenblad, met ayam hitam, een kip in een zware kruidenjus.
Het restaurant zelf is een bijzondere plek. Inggil Museum Resto, ook bekend als Rumah Makan Inggil, is een restaurant binnen een museum. Tussen de antieke Javaanse voorwerpen eet je gewoon je maaltijd, en het menu is vol typische gerechten uit Oost-Java, zoals nasi jagung en rawon. Eten tussen de geschiedenis: dat hadden we niet verwacht.
Tussen de antieke Javaanse voorwerpen stonden ook verrassend veel Nederlandse dingen. Oude Philips-apparaten, een electrische haarkrultang uit de Nederlandse tijd, een Singer-naaimachine, oude telefoons, radio’s en een grammofoon. Ook oud geld en postzegels uit de koloniale tijd lagen er uitgestald. Het voelde even alsof je in een Nederlands familiemuseum rondliep, midden in Oost-Java.
Daarna lunchten we bij Toko Oen. Het restaurant ademt de sfeer van het koloniale verleden. Toko Oen werd in 1934 geopend, en op de menukaart staan nog steeds gerechten uit de Nederlandse tijd. Ik bestelde nasi campur, een Indonesische rijstschotel, en daar gebeurde iets: ik ontdekte abon, gedroogd Indonesisch rundvlees. Zo lekker!
Onze laatste dag in Malang brachten we door op de boerderij van de tante van een van mijn reisgenoten. Een plek tussen de planten, de dieren en gastvrije mensen die ons met open armen ontvingen. Java voelde daar niet meer als een bestemming, maar als een plek waar je even bij hoort. De tante had uitgebreid gekookt. Er stond van alles op tafel: gestoomde bananen, mango van eigen land, martabak manis (een Indonesische pannenkoek met zoete vulling), perkedel kentang (aardappelkoekjes), gebakken tempeh en, als klap op de vuurpijl, rendang.
She Who Wanders
Lees de verhalen, volg de reis op social media of schrijf je in voor de nieuwsbrief.